در مورد يک سرزمين، مهاجرت خارجى يا ‘برون مرزي’ متضمن عبور از مرزهاى آن سرزمين است. هرگاه سرزمين مورد بحث کشور مستقلى باشد، عبور از مرزهاى آن را ‘مهاجرت بين‌المللي’ (international migration) خوانند. مهاجرت در داخل يک کشور، يعنى حرکت از يک قسمت کشور به قسمت ديگر آن را مهاجرت داخلى يا ‘درون مرزي’ مى‌خوانند.

در مهاجرت‌هاى بين‌المللى مهاجران را به چهار گروه عمده تقسيم مى‌کنند:

۱. مهاجران دايمى که در شرايط خاص زمانى به برخى از کشورها مى‌روند. ‘فرار مغزها’ (brain drain) يا مهاجرت صاحبان تخصص و علم از اين‌ دسته‌‌اند.

۲. مهاجران در جستجوى کار که عمده‌ترين مهاجران بين‌المللى را تشکيل مى‌دهند.

۳. مهاجران غيرقانونى و بدون مجوز که به‌علت وجود موانع در جهت رفت و آمد مجاز، به اين نحو عمل مى‌کنند.

۴. آوارگان جنگى و سياسى و پناهندگان که در شرايط و وضعيت‌هاى وخيم در برخى از کشورها ديده مى‌شوند.

محل خروج مهاجران را ‘مبدا’ (departure) و محل ورود آن را ‘مقصد’ (destination) مهاجرت گويند. مهاجرت به اعتبار مبدا را ‘برون کوچي’ (emigration) و به اعتبار مقصد را ‘دورن کوچي’ (immigration)، و منطقهٔ مبدا مهاجرت را ‘مهاجر فرست’ و مقصد آن را ‘مهاجر پذير’ مى‌نامند.